Opvoeding en liefde

 In Blog

Vandaag heb ik een intens boek uitgelezen over opvoeding. Het boek heet ‘Het boek waarvan je wilde dat je ouders het hadden gelezen (en je kinderen blij zijn dat jij het doet)’. Een fel roze cover met rake voorbeelden van ouders en hun kinderen erin. Het is voor alle ouders nog interessant om te lezen. Of je nu 25 bent en net moeder of al 92. Het is een aanrader voor iedereen.

Meteen het eerste deel raakte me enorm. Het gaat over fouten maken, aanstellende kinderen en de manier waarop je met dit soort situaties omgaat. ‘Stel je niet zo aan!’ Ik weet niet of het vaak tegen me gezegd is, maar de zin raakte me. Wat ik wel weet is dat mijn dochter zich niet aanstelt als ze bang is voor een hommel of een auto. Ik weet dat het niet mijn dochter is, maar een emotie waar ze nog niet mee om kan gaan. Toch vind ik het lastig om er in het moment altijd goed mee om te gaan. Het verbaasd me hoe goed ik rustig kan blijven, maar als ik zelf slecht in mijn vel zit, is dat een ander verhaal.

Corona crisis

Nu, als ik dit schrijf, zitten we in de corona crisis. Ik zit al 2 weken thuis, maar moet wel thuis werken. Sarah, mijn dochter, is ook al 2 weken thuis. Ze is pas 2 en vraagt dus nog veel aandacht, omdat ze nog niet lang zelf kan spelen. Mijn vriend en ik hebben het dus zo geregeld dat ik werk als Sarah slaapt en het laatste deel van de dag, zodat mijn vriend eerder naar huis komt van zijn werk. Hij werkt namelijk nog buiten de deur. Als het noodzakelijk is dat ik werk als Sarah wakker is en mijn vriend niet thuis is, dan doe ik dat en mag Sarah op de iPad naar filmpjes kijken. Maar ik vind het heftig! Want ik wil haar helemaal niet zo lang filmpjes laten kijken en ik vind het ook vermoeiend.

Zo heb ik de afgelopen 2 weken te weinig tijd voor mezelf genomen. Dat merk ik, doordat mijn lontje steeds korter wordt. Overdag ben ik met Sarah of aan het werk en in de avond ben ik moe en heb ik vooral tv gekeken. Dat is toch ontspanning! Hoor ik je denken. Niet dus. Niet voor mij in ieder geval. En voor je brein is er geen verschil tussen iets doen op de computer of tablet of telefoon en tv kijken. Het zijn allemaal schermen die ons onbewust bezig houden. En ondanks dat ik het erg fijn vind dat ik veel meer bij mijn dochter ben, heb ik ook tijd voor mezelf nodig. Mijn dochter is een schat en ik geef heel veel om haar, maar ik wil toch ook andere dingen doen dan letters in figuren duwen, in de zandbak spelen en kletsen op het niveau van een peuter. Ik wil ook dingen doen die ík leuk vind.

Negatieve spiraal

Afgelopen week koos ik er dus voor om een keer in de ochtend, met Sarah, naar een film te kijken. Voor Sarah veel te lang natuurlijk, dus zij zat naast me met de iPad en haar eigen filmpjes. Dat heeft ze dus wel 1,5 uur volgehouden en ik was ook blij. Dacht ik. Uiteindelijk ging het helemaal mis in de middag. Ik voelde me heel slecht en had het gevoel in een depressie beland te zijn. Dat merk ik doordat ik in een soort negatieve spiraal beland waarin ik alleen maar negatief denk over alles wat los en vast zit. Elke persoon waar ik contact mee heb gehad en maar iets niet naar wens ging, elke situatie waarin ik de controle verloor en elk gevoel dat er in mijn lijf zit wordt extreem. Ik trek mezelf langzaam naar beneden.

Dit heb ik vaker in mijn leven meegemaakt, dus ik herken het. Verschil is nu, dat ik er niet in blijf hangen. Sinds augustus 2018 is er bij mij iets verandert. Ik voel veel meer. Dat betekent dus ook, dat ik de negatieve dingen sterk voel. Waarin ik voorheen deze gevoelens vooral wilde negeren, vermijden en wegduwen, probeer ik ze nu te doorvoelen en te omarmen. Dat lukte nu niet. Hoe graag ik dat ook wilde, het lukte me niet. Ik voelde me moedeloos, slecht en er was geen greintje positiviteit. Die avond had ik een gesprek met Martijn over hoe ik me voelde. Het ging niet goed.

Het lukt niet meer

Toch moest Martijn nog werken de dagen erna en ik dus voor Sarah zorgen. Het leven ging gewoon door. Maar doordat ik dus niet naar mijn gevoel luisterde en gewoon doorging, ging het mis. De volgende dag kon ik het niet meer. De ochtend ging nog wel, maar toen ik Sarah naar bed deed voor haar middagdutje, knapte er iets. Sarah wilde niet naar bed en ik kon het niet meer, ik heb haar na 1 keer opstaan, weer terug gelegd en ben toen weggelopen. Ze huilde. Ze wilde niet slapen. Maar ik kon er even niet voor haar zijn. Ze is toch in slaap gevallen. En ik moest eigenlijk werken, maar ook dat lukte niet. Ik ben op de bank gaan liggen, heb mijn afspraken verplaatst en ben in slaap gevallen.

Toen ik wakker werd, voelde ik me al een stuk beter. Martijn zou kort erna naar huis komen om Sarah over te nemen, zodat ik kon werken. En dat lukte ook weer. Nadat ik Sarah uit bed had gehaald, Martijn had laten weten dat hij kon komen en hij thuis aankwam, ging ik aan het werk. Ik had fijne gesprekken en mijn werk had ik ingehaald. In de avond mocht ik wat voor mezelf gaan doen van Martijn. Dat vond ik een heel goed idee. Ik ging wandelen, douchen en mediteren. Het heeft me heel goed gedaan. Toch was de dag erna nog niet geweldig. Weer was ik veel met Sarah en ik kon er nog niet helemaal voor haar zijn. Hoe kwam dat toch?

Luister naar je gevoel

Mijn gevoel, daar had het mee te maken. De negatieve gevoelens, gedachten en mijn algehele gesteldheid. Ik had het die dag ervoor wel gedeeltelijk goed gemaakt, maar de gevoelens waren nog niet gehoord. Die avond had ik weer een gesprek met Martijn. Ik heb te slecht voor mezelf gezorgd de afgelopen 2 weken. Ik heb meer tijd voor mezelf nodig. En in die tijd wil ik dingen doen waar ik energie van krijg, zoals wandelen, douchen, lezen, mediteren, schrijven, enz. Hij stelde voor dat ik de boodschappen kon gaan doen volgende week. Verder heb ik ervoor gezorgd dat ik mezelf eraan herinner dat ik niet weer verval in tv kijken, want dat is mijn valkuil. En dat is wat mijn gevoel me wilde vertellen.

Je kan wel goed voor je dochter zorgen en je werk op een belangrijke plek zetten, maar als je daardoor jezelf vergeet, gaat het mis. Zo ging het bij mij in ieder geval.

Gekke tijd

We leven in een gekke tijd. Veel mensen zijn thuis. Ze werken thuis of kunnen niet werken waardoor ze geen geld verdienen en financiële stress ervaren. De kinderen zijn thuis en moeten wel gewoon huiswerk maken of hebben veel aandacht nodig. Of je bent gewoon aan het werk in de zorg, het onderwijs, als vuilnisman of ander vitaal beroep waardoor er veel van je gevraagd wordt. Voor sommige mensen is er niet veel verandert, maar leven ook dan met uitdagingen, zoals de angst die nu heerst. Voor iedereen is er wel iets.

Gister sprak ik mijn moeder en vertelde ik dat ik deze situatie vooral graag zie als iets positiefs. Natuurlijk wil ik de negatieve dingen niet wegwuiven, maar als we alleen aan de angst denken, wordt die alleen maar groter. Ik wil juist de andere kant groter maken, liefde. Want ik zie zoveel mooie initiatieven om mij heen. En ik zie zoveel mooie verhalen. Ik hoop dat we door deze ervaring zoveel dichterbij elkaar komen en dat het financiële stelsel inderdaad een klap krijgt, maar daardoor een hele andere nieuwe vorm krijgt. Het geeft mij moed en kracht te denken dat dit gebeurt om ons te helpen. Niet dat de mensen moeten sterven of ziek moeten worden, dat gun ik helemaal niemand. Maar dat deze crisis ons ook laat zien wat we eigenlijk allemaal kunnen.

Liefde

We kunnen voor elkaar zorgen, er voor elkaar zijn in crisis tijd, boos worden op mensen die zich buiten de massa begeven en zich niet aan de regels houden, we zetten beren voor de ramen voor de kinderen, we helpen andere belangeloos, we houden afstand maar (beeld)bellen elkaar veel vaker, we zingen en klappen voor elkaar, we helpen onze ouders veel vaker, het klimaat verbeterd doordat de auto veel meer stil staat en andere belastende zaken veel meer stil liggen, het zonnetje schijnt veel meer sinds we binnen zitten en er worden al heel veel grappige berichten gemaakt over corona.

Ik kies ervoor mijn aandacht te richten op deze zaken. En als iemand mijn hulp nodig heeft, dit aan te bieden. Ook als iemand in mijn omgeving ziek wordt of erger meemaakt, zal ik er voor ze zijn. Maar dit is niet anders dan anders.

Opvoeding en liefde

Ik begon mijn verhaal met het boek over opvoeding. En misschien is de crisis precies een manier om de mens weer een op te voeden waar het echt om gaat in het leven. Aandacht, natuur en liefde. Aandacht voor onze kinderen, onze ouders en alle andere mensen om ons heen. Onze natuur weer zijn gang laten gaan, net als de natuur van de mens. Want wat is de natuur van de mens? Dat we allemaal behoeftes hebben en allemaal aandacht nodig hebben. Niet alleen peuters van 2. En dat we aan deze behoeftes mogen voldoen. Dat is echte liefde. Niet de liefde voor je partner op de eerste plaats, maar de liefde voor jezelf. Want als je echt lief bent voor jezelf, kan je die liefde weer doorgeven aan je kind, partner, ouders, schoonouders, familie en vrienden. Liefde zit in je en hoeft een ander je niet te geven. Als jij van jezelf houdt, is alles goed.

Recent Posts

Leave a Comment