Boos

 In Blog

Wat ben ik boos! Ik voel zoveel boosheid, dat ik het bijna niet kan uitleggen. Boos op de mensen die deze maatregelen treffen. Ik ben boos op alle stomme regels. En wat me echt boos maakt zijn de mensen die andere mensen bekritiseren over hoe ze dingen aanpakken. Boos op de hele situatie waar we nu in zitten. Bah! Ik gruwel ervan.

En ik heb nog makkelijk praten. Want ik woon in Nederland en mag nog gewoon naar buiten, ik woon in een prima huis met tuin, ik heb een lieve partner die ik gewoon mag aanraken, ik heb maar één kind die pas 2 is, waardoor ik haar geen les hoef te geven. Ik kan thuis werken, dus verdien gewoon geld en ik hoef maar 20 uur te werken. In april en mei kon onze dochter gedeeltelijk gewoon naar de gastouder, omdat ik een kreet van hulp sloeg (daar ben ik zo dankbaar voor). Ik ben vorige week even bij mijn ouders op visite geweest en die gaan weer op hun eigen manier om met corona. Ik heb het dus best wel goed in deze tijd.

Wat ik zie

Bij anderen zie ik dit soort dingen:

  • De vriend van mijn zusje heeft griep verschijnselen. Dit is al de 2e keer sinds de lockdown. Daardoor moet zij alle taken thuis doen naast haar werk. Ze werkt thuis 32 uur, heeft een dochter van 2 en een hond. Ze mag haar dochter niet wegbrengen naar de opvang door de verschijnselen van haar vriend. Wij kunnen haar ook niet helpen. WTF!
  • Een vriendin heeft haar vader verloren aan corona. Ze heeft quarantaine gezeten met haar moeder en ze heeft op een niet normale manier afscheid moeten nemen van haar vader. Het verdriet is groot.
  • Nog een vriendin woont in België. Haar moeder woont in Nederland. Ze mochten elkaar niet bezoeken. Ook niet op afstand. Ze maakt zich ernstige zorgen om haar familie.
  • Er zijn mensen die het zo druk hebben dat ze de benen uit hun lijf lopen. Ze moeten zorgen voor anderen en daarnaast nog werken of hun gezin draaiende houden. Er is amper tijd voor rust en ontspanning.
  • Ouderen die wegkwijnen omdat ze niemand meer mogen zien. Alleen maar via beeldbellen. Dat is niet hetzelfde mensen!

Ik zie mijn vrienden niet, ik heb alleen contact met mijn vriend, dochter en gastouder (1 keer ouders & 2 keer schoonzus), ik ga niet winkelen of op andere uitjes. We fietsen of wandelen af en toe, maar verder doe ik niets buiten de deur. En ik voel dat mijn wereld steeds kleiner wordt.

Behoeften

Aanraking, samenzijn, begrip en aandacht zijn eerste levensbehoeften. We hebben ze nodig. Zonder deze dingen gaan we dood. Je kan wel even zonder deze dingen, maar als dit langere tijd duurt, verdwijnt de zin in het leven.

Daarom ben ik boos!

Op 1,5 meter van elkaar blijven bestaan is niet normaal. Het is niet normaal om elkaar niet meer te zien. En het is niet normaal om geen afscheid te kunnen nemen van geliefden, omdat we te bang zijn om te gaan. Het is niet normaal om maar binnen te blijven uit angst. En wat ik al helemaal niet normaal vind is dat mensen elkaar verklikken als anderen zicht niet aan de regels houden. Het is ook niet normaal om allemaal masten in brand te zetten uit angst voor 5G. Het is niet normaal!

Voelen

Laten we allemaal onze boosheid uiten.

Niet op elkaar! Want dat is wat er nu vaak gebeurt. Uit onmacht.

Laten we boos zijn. Laten we tegen een boksbal slaan of tegen een kussen. Ga sporten om je boosheid te kunnen uiten of heel hard schreeuwen. Gooi je servies op de grond of scheur iets kapot. Laat die boosheid eruit!

Er zijn ook mildere manieren om je boosheid eruit te laten. Een loslaat techniek van Jan Bommerez bijvoorbeeld. Deel je verhaal of je boosheid op social media of met vrienden, zonder anderen te beschuldigen. Of voel!

Voel je boosheid. Laat de boosheid er zijn. Geef jezelf een denkbeeldige knuffel. Omarm je boosheid en geef toe dat je boos mag zijn. Voel, voel, voel.

Voelen staat tegenover het denken. Tegenover het piekeren. Tegenover zorgen maken. Kijk naar wat er in je lijf gebeurt. Geef het de ruimte. Jij mag er zijn.

Geef je grens aan

Boosheid is er om onze grenzen aan te kunnen geven. Laten we dat doen!

We geven onze grenzen aan en laten ons niet leiden door de boosheid. De boosheid mag er zijn, maar niet misbruikt worden om anderen naar beneden te halen. Hoe onaardig of onbegrijpelijk of oneerlijk die anderen ook zijn. Je maakt er meer mee stuk dan dat je ermee heelt. Dat weet ik uit eigen ervaring.

We geven onze grenzen aan met liefde.

De boosheid is gevoeld. Echt gevoeld. De boosheid in ons lijf heeft de ruimte gekregen. Daarom is er nu ruimte om anderen te zien. Mensen te zien die ook boos zijn, die bang zijn, die verdrietig zijn, die arrogant zijn, die egoïstisch zijn. We zien ze allemaal. En we zien ook dat deze mensen niet zo ZIJN, maar dat ze zich zo voelen. Er zit een heel klein hartje onder. Een liefdevol mens. Een mens dat zichzelf en zijn gezin beschermd.

Boos op alles waar hij geen macht over heeft.

Bang om ziek te worden of dood te gaan.

Verdrietig omdat hij mensen verloren heeft of zich alleen voelt.

Arrogant omdat hij denkt te weten wat de oplossing is om iedereen te helpen.

Egoïstisch omdat hij niet begrepen wordt en toch door wil gaan met wat hij denkt dat goed is.

Allemaal hetzelfde

We hebben allemaal dezelfde wens. We willen allemaal gezond blijven, geen dierbaren verliezen, zoveel mogelijk terug naar wat we gewend waren, maar dan zonder alle narigheid. Liefde en geluk in ons leven is wat we wensen. We willen ons goed voelen. Samenzijn is belangrijk en we willen goed zijn voor onze natuur en onze leefruimte, zodat ook onze kinderen er nog van kunnen genieten. Voor elkaar klaar staan en aandacht geven aan elkaar is wat we willen. Dus we willen wat goed is voor ons allemaal.

Dat is onze overeenkomst.

Zie deze overeenkomst en voel!

Voel de boosheid. En de frustratie. Ervaar de angst. Voel! En zie daarna de overeenkomst van ieder mens. Zie voor je hoe het zou kunnen zijn. Droom. Droom je wildste dromen. Geloof dat het ook anders kan. Vertrouw op jezelf. Weet dat het anders kan zijn. Praat over je verlangen. Over je wensen en over ‘wat als alles kon’.

Voel mensen! Voel!

Ik voel met je mee!

Recommended Posts

Leave a Comment